ساده بودی مثل سایه مثل شبنم رو شقایق
مثل لبخند سپیده مثل شب گریه عاشق
بی تو شب دوباره آینه روبرویه غم گرفته
پنجره بازه به بارون من ولی دلم گرفته
واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم
عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم
از تو می سرودم
وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن
چشام از ستاره سوختن منو به گریه سپردن
رفتی و شب پر شد از من از منو دلواپسی ها
رفتی و منو سپردی به زوال اطلسی ها
واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم
عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم
از تو می سرودم
ساده بودی مثل سایه مثل شبنم رو شقایق
مثل لبخند سپیده مثل شب گریه عاشق
بی تو شب دوباره آینه روبرویه غم گرفته
پنجره بازه به بارون من ولی دلم گرفته

واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم
عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم
از تو می سرودم
وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن...

... من تمام شدم ... بی آن‌که از کسی يا چيزی دل‌گير باشم ، تمام شدم . ... ناگهان احساس کردم تمامی فصل‌ها ، بايد فصل بد تنهايی باشند . ... ناگهان پنجره‌های بزرگ خانه‌ی رويايی‌ام رنگ سياهی گرفت ، سياه شد ، آسمان سياه شد ، خورشيد سياه شد ،  .... و اکنون به سوگ نشسته‌ام ... تنها ... بی‌همدمی که تسلی خاطرم باشد ... چگونه بسرايم اين سوگ عظيم را ... چقدر تمامی لحظه‌ها برايم طولانی ، بی‌هوده، ‌زشت و نفرت‌انگيز شده‌اند ... من سوگوارم ... سوگوار مهربانی‌ام ... من ... منی که هميشه از پايان شروع کرده‌ام ... آن‌گاه که همه چيز تمام شده به نظر می‌آمد ، آن‌گاه که مهربانی در مهجوريتی مضاعف قرار می‌گرفت ، تلاش ميکردم که پيوندهای  مهر را ـ چه بين ديگران با ديگران و چه بين خودم با ديگران ـ استوار نگهدارم . تلاش ميکردم پيوندهای گسسته را دوباره برقرار کنم. ...من سوگوارم  و ديگر توان و اميدی باقی نمانده است ... من سوگوار خويشم و چه غم جانکاهی است تنها و بی‌همدم به سوگ خويش نشستن ... من تمام شدم ...

می‌خواهم رها شوم
از آنچه می‌آزاردم
و از ورای روياها
بياويزم به ريسمان نياز

 می‌خواهم انتظار چشمانم را بسرايم
که دير زمانی‌است آسمان آرزويم را می‌پايند

 خسته‌ام ديگر
از شهابهای خيره کننده‌ی زود گذر

 دريغ
دريغا به اين روزگار
که واژه‌های مهربانی‌اش
آبستن حجمی غريب از جدايی‌اند

 ديگر تمام شد
بر من مينديش
که در تونل بی انتهای زمان گم شده‌ام
و اين دل را
ديگر يارای محبت نيست

 ای کاش توانی بود به انتظار

 ..... می‌خواهم رها شوم ...

اينان همان اند كه شب را بي ستاره سر مي كنند زمستان را بي تو و مرغزار را بي مترسك مي خواهند بيا تا لب من پرواز كن بدون ترس صياد و شكار شدن اينان سرد هستند ، يخ ، آب شد نشان به سادگي خنده توست سپيدي روز روشني ماه جرعه اي از نفس اقاقيا ساز توست اينان باغبان بي آبند تلنگر يك صحراي پر نيش شب را بگذران به نگاه يك سايه ، ساده اما روشن اينان سايه را مي خواهند براي ترس كودك ، براي مرگ شادي بيا باز بيا تا تن من شوي ساده روي نقشينه خيس چشم من اينان ناجي نيستند مطرب مرگند و خاطر سوز دوﱢار عجيب است اينهمه اينان اينهمه سر گردان در مسير ماست اينان پوشالي هستند به انتظار يك جرقه بوسه من و تو يادمه تو بودي يك چشم ، يك دست و يك آغوش اينان بودند و چشم حريص و من ايلياد و تو ونوس شبان شباب ما بي دلهره باد با بوي عطر تن تو اينان مات شوند از اينهمه قتل عام سنگ صفتان بي يار. كسي در من مي خروشد دلش در من مي نوازد ساز شيدايي را !

2 نوشته شده در  يکشنبه سيزدهم شهريور 1384ساعت 13:43  توسط شیوا |  نظر بدهید